THAMNO

Het weer

Klein hoefblad - Tussilago farfara

Kousenbandslang - Thamnophis sirtalis

Luipaardkikker - Rana pipiens

Het lijkt er op dat de lente eindelijk aangebroken is in Toronto. Het eerste teken dat de lente er aan komt, krijgen we van een immigrant uit Europa, het klein hoefblad. Dit is normaal de eerste plant die bloeit na de winter. Deze foto was gemaakt op 23 april 2011. Dit was trouwens niet het eerste organisme dat de lente die dag voelde kriebelen. De slangen waren ook ijverig bezig en de kikker lag ook al op de loer.

De regen van de afgelopen maand is gestopt en we hebben een hele week heel mooi weer gehad. Van de 4 seizoenen in Toronto heb ik de lente minst graag, omdat het voor het grootste deel een verlengstuk van de winter is, maar dan minder koud en met een heel pak regen. Ik ben dol op sneeuw, maar veel minder van de regen. Daar heb ik in België genoeg van gezien.

Brick Works by night

Ondanks dat heb ik toch enkele nachtelijke wandelingen gemaakt, in de regen. Ik had gehoopt het salamanderpaarseizoen mee te maken, maar dat is tegengevallen. Ondanks alle regen en modder heb ik niet een enkel miserabel salamandertje gezien. Maar het zat niet alleen maar tegen. Er was ook een meevaller. Op 1 mei had ik gedurende een nachtwandeling-bij-regen langs de rivier de Don een kikker horen kwaken. Er was verder niets te beleven en ik ben doorgestapt naar Todmorden Mills, een industrieel-archeologische site en naar de Brick Works, een andere industrieel-archeologische site.

De Brick Works was tot 30 jaar geleden een kleigroeve en baksteenfabriek. Er werd ook leisteen ontgonnen. Een groot deel van de historische gebouwen van Toronto is gebouwd met bakstenen die hier gemaakt zijn. Sinds de sluiting van de fabriek en de groeve is de plek langzaam omgevormd tot natuurdomein.

Amerikaanse pad - Bufo americanus

Het was een onwezenlijke ervaring. Hoewel de stad allesbehalve doods is om 2 uur in de ochtend, was er in de Brick Works gewoon nauwelijks wat te horen van het verkeer en ik scheen er de enige vertegenwoordiger van de menselijke soort te zijn. Helaas heb ik er geen slijmpjes (kikkers, salamanders) gezien en ik ben op mijn stappen teruggekeerd om dan langs de rivier de Don weer huiswaarts te gaan. Rond 3:30 uur in de ochtend passeerde ik opnieuw langs de plek waar ik een kikker had horen kwaken. Een andere kikker had wellicht de lokroep gehoord en was via het wandelpad op weg naar de plas. Een goede gelegenheid voor een foto. Ik ben dan maar languit op mijn buik voor het beest gaan liggen en heb er enkele foto’s van gemaakt. Deze foto is de mooiste. Hij is natuurlijk sterk verkleind voor het web, maar hij is niet verknipt. Ik lag werkelijk bijna neus-aan-neus met het beest. Het verroerde geen vin (wat niet moeilijk is, kikkers hebben geen vinnen ^_^). Het beest zat daar gewoon maar majesteitelijk te wezen.

De foto was niet makkelijk te maken. De focus-assist van de camera, een Canon 60D, bleek volkomen nutteloos in deze omstandigheden. Ik heb een zaklamp moeten gebruiken om scherp te stellen.

Een van de spectaculairste evenementen van de lente is zonder twijfel de bloei van de Japanse sierkersen in High Park. Waar dit vroeger bijna uitsluitend door de Japanners van Toronto gewaardeerd werd, is dit sinds een jaar of tien ook bij de niet-Japanse bevolking van Toronto gestaag populairder geworden.

Politiek
Op weg naar nieuwe verkiezingen
Ik heb het niet vaak over politiek in Wereldnet. Ik ben er namelijk niet van overtuigd dat het een bijzonder leuk onderwerp is, en bovendien heeft de politiek gewoonlijk maar indirect een invloed op het dagelijkse leven. Deze keer maak ik er een uitzondering op, omdat de laatste federale verkiezingen van historisch belang waren voor Canada.

Het land wordt nu al verschillende jaren geleid door een conservatieve minderheidsregering onder leiding van eerste minister (Prime Minister) Harper. De man is uiterst conservatief en bovendien een Evangelisch Christen. Hij probeert dat onzichtbaar te houden en hij beweert dat dit geen invloed heeft op zijn beleid, maar niets is minder waar.

Onder Harper is Canada bijvoorbeeld asbest blijven produceren en leveren aan ontwikkelingslanden, terwijl asbest in eigen land verboden blijft. Onder zijn leiding zijn de subsidies voor wetenschappelijk onderzoek drastisch teruggeschroefd.

Immigratie is verschrikkelijk moeilijk geworden. Gevallen van familiehereniging die 10 jaar of langer aanslepen zijn de norm geworden. Verschillende leden van een gezin worden verschillend beoordeeld. Het is dus perfect mogelijk dat van een gezin de man en een dochter worden toegelaten en de vrouw en een zoon niet.

De oliewinning in Alberta, de vuilste olie ter wereld, gaat ongehinderd door. Ontwikkelingssamenwerkingsprojecten voor gezinsplanning die abortus als optie aanbieden, worden niet gesteund. Door dit alles is Canada veel van zijn internationale prestige kwijtgespeeld.

Harper regeert met een ijzeren hand en contacten met de media zijn schaars en geregisseerd in Soviet-stijl. Moeilijke vragen worden gewoon afgewimpeld of ronduit geweigerd. In de aanloop naar de verkiezingen is bovendien gebleken dat hij een nogal creatieve mening heeft over transparantie en elementaire eerlijkheid.

Zo wilde de regering-Harper 65 militaire jets (F-35) kopen die volgens haar 16 miljard dollar zouden kosten. Er is echter gebleken dat dit onzin is en dat in die prijs zelfs de motoren van de vliegtuigen niet inbegrepen zijn. De reële prijs zou rond het dubbele bedragen.

Iets vergelijkbaars is er gebeurd met gevangenissen. Harper wil het probleem van de dalende criminaliteit oplossen door supergevangenissen te bouwen waarvoor ook geen betrouwbare kostenramingen zijn vrijgegeven.

In een afzonderlijk schandaal heeft Minister Bev Oda, de eerste federale minister van Japanse oorsprong in de geschiedenis van Canada, gelogen tegenover het parlement over het weigeren van subsidies voor KAIROS, een groepering voor ontwikkelingssamenwerking van verschillende religieuze organisaties. KAIROS neemt in het Palestijns-Israëlisch conflict een anti-Israëlische houding aan en dat was niet naar de zin van Eerste Minister Harper. Hoewel allerhande adviseurs geadviseerd hadden de subsidie uit te betalen, heeft Bev Oda daar later een stokje voor gestoken en het parlement verteld dat dit niet haar beslissing was. Later heeft ze moeten toegeven dat dit wel degelijk haar beslissing was.

In de twee gevallen heeft Peter Milliken, de voorzitter van het parlement (Speaker of the House) de regering-Harper “in contempt of parliament” verklaard. Dit heeft dan geleid tot de stemming van een motie van wantrouwen, wat uiteindelijk tot de verkiezingen heeft geleid.

Dit houdt dan nog geen rekening met de vreemde gebeurtenissen rond de G8 en G20 van vorig jaar waarvoor de regering-Harper maar liefst een miljard dollar had uitgegeven, zogenaamd om de veiligheid te garanderen.

Barclay Jewellery

Politie negeert vandalen

Politie voor het politiebureau

De verkiezingen
Dit is wellicht de smerigste verkiezingscampagne uit de Canadese geschiedenis geweest. De conservatieven hebben campagne gevoerd in de stijl van de Amerikaanse republikeinen (denk maar aan Reagan, Bush en McCain), een campagne waarbij schaamteloos gelogen werd over de liberale oppositie.

Michael Ignatieff, een intellectueel en universiteitsprofessor, voor hij de leiding kreeg over de liberale partij, was het meest geviseerd door de conservatieven. De man heeft helaas geen charisma en heeft zelfs een enigszins sinister uiterlijk en hij is uiteindelijk compleet onderuit gegaan toen hij zelfs zijn eigen parlementszetel verloor in de verkiezingen. De liberale partij heeft rake klappen gekregen en is nu de derde partij van het land, ver achter de NDP die als een raket de hoogte ingeschoten is.

De NDP (New Democratic Party), decennialang een partijtje van niets waarmee niemand rekening hield, is onder leiding van Jack Layton, een man die een recente prostaatkankerbehandeling achter de rug heeft en bovendien een nieuwe heup gekregen heeft nadat zijn vrouw Olivia Chow een schildklierkankerbehandeling onderging, de hoogte ingeschoten. De partij is nu niet alleen de tweede grootste partij van Canada en daardoor de officële leider van de oppositie, maar is bovendien ook de grootste partij in Québec geworden, waar de partij die tot nog toe de grootste was, het separatistische Bloc Québecois, gereduceerd is tot een partijtje van niets.

Met andere woorden, het politieke lanschap is enorm veranderd na deze verkiezingen, terwijl het eigenlijk helemaal hetzelfde gebleven is: de conservatieven zijn aan de macht.